Page 1259

شماره ۲۲ | سال چهارم | صحيفه ١٠ عنان ما مبر از شاهراه معرفت بیرون | مرادر رائج صنعت دمادم ناشر معنی مكن ما را درین وادی میان هم کنان رسوا | که کرد این فیض را دیگر روان بر روی این کشور الهی آنچه پسندی مکن ما را بالاشغال | که از شادی شکافت اندر دل پیرو رخ برنا مکن پنهان خداوندا صراط المستقيم از ما | معين السلطنت سردار والا جاء نيك اختر مر این شهزاده را از بخت و دولت بهره ور گردان | که از رویش فروغ دولت و حشمت بود پیدا بار توفیق خدمت از ره دین مرحمت فرما | چنانش برده از جا شاهد عرفان و آگاهی بگذار او وطن دارد جو دایم فکر سر سبزی | که جز بهبود ملت نیست فکری در سرش اصلا نهال آرزویش را مده افسردگی اصلا | بعالم دشمن اوضاع و اطوارش نباشد کج | بلی بر خاطر عالم ولایش کرده استیلا امضا | بکار دین کمر بسته روی فتنه در بسته محرر اداره : عبدالهادی | هزاران رمز دربسته کنند پیدا يك ايما | سخن از علم و حکمت بود و منهم نکته دارم | که از صد دفتر حکمت بود در چشم من زیبا | نخستین علم ای جان برادر علم دین باشد | که ناب هر گروه از علم دین گردیده بردنیا | همان علمی که بر تعلیم او از راه دین افتی | کر از تحقیر دین گوید ز تعلیمش گریزان شو | اگر باشد معلم في الحقيقه بوعلى سينا | سر و سر دانش در حقیقت کی بکار آید | قدر دارد چون نبود ولایش در دل از مولا | سپس چون علم دین آموختی در کار ملت شو | ز عمل خویش کن بهر ملت خدمتی بو | که تا این هر دو کرده موجب خوشنودی کونین | که تا این هر دو کرده باعث جمیعت دلها | سه بیت دلکش و شرین که اکنون میکنیم اضمین | ز گفتار سال یاد من آمد درین اثنا ه جو علمت هست خدمت کن جو دانایان که زشت آید | گرفته چیدان احرام و مسکن خفته در اطحی جو علم آموختی از حرص آنکه ترس کاندر شب | جو داردی با چراغ آید گزیده تر بود کالا تو چون موری و این را هست هم چون موی مهرویان | مرو ز پی تقليد و بر تخمین و برعمياء قدیم از مو سخن بار دگر گفتی خوش گفتی | بنازم طبع موزونت كه ريزد لولو لالا بیا اکنون ز تکلیف شعار شاعران بگذر | برسم خاص بینی چند كن بهر دنا انشا خدا وندا بحق احمد مرسل شه لولا کی | که عالم از طفیل ذاتش کن کرده پیدا بچشم ما زود معرفت كن سرمه پیاش | بر من خفيه وباريك حكمت سازمان بینا دین ، دولت ، ملت ، وطن ملت و وطن آنچنان با هم مربوط و با یکدیگر پیچیده و رشته و بافته چیزهای میباشند که اگر هر دو را يك چيز واحد بگوئيم جادارد . زيرا اين دو چيز بدون همديگر يك معنى مستقلى را در بر نميگيرد . ذاتاً در اول مقاله خود ثابت ساختيم كه اين چهار كلمه مقدسه با يكديگر بدرجه مرابطات و مناسبات دارند كه اجزاء لا يتفك شمرده ميشوند، و يكى بدون ديگر قائم و دايم نماند. چنانچه قبل ازين گفته شده بود باز تكرار ميكنيم كه اگر خدا ناخواست وطن يك ملت از دست شان برآمده بدست دولت غير دين وغير ملت شان بيفتد اول چيزيكه با وطن يكجا محو شده است ( دولت ) و ( دين ) آن ملت است . زيرا مثالهاى تاريخى بصورت واضح بما نشان ميدهد كه دريك ملت ووطنى كه اجنبى مسئولى شده است محو شدن ( دولت ) آن ملت و وطن بصورت آنى و دفعةً واقع شده است . چونكه تا دولت يك ملت ووطن محو و منقرض نشود بران وطن وملت اجنبى مستولى شده نميتواند . اما دين آن ملت و وطن شان بصورت تدريجى آهسته آهسته محو و منقرض ميگردد ، و شرافت ، حقوق ، اخلاقيات ، ادبيات ، زبان ، تهذيب ، تربيت آن ملت يكى بعد ديگر محو و منقرض شده ميرود تا هيچ اثرى از ملت آن هم باقى نماند . اما بعضى خواهند گفت كه آقاى سر محور در باب مبالغه گوی میکنند . این استدلال که بعضی مملکتهای بسیار نزدیک همسایه شما که با وجود استیلای غیر دین و غیر ملت شان بران، باز هم به این درجه هائیکه سر محور میگوید چیزی نشده است .. حال آنکه اين يك تسلى و دلخوشى ايست كه خود آن گوينده بخودش ميدهد . و چون عينك دور بين حقيقت را بر ديده نهاده بخود و با نصاف نظاره كند بعضى از ان مقدمات را سراسر محو و منقرض مى بيند . و بعضى را نيم منقرض ، و بعضى را رو به انهدام و انقراض مثلا دولت و وطن شانرا ، اثر محو و منقرض مى بينيم . زيرا دولت شان همان دولت