Page 8

درختی را که بیخش استوار است چه غم از باد تندِ روزگار است رعیت گله و تو گله بانی بجا آور بجان فرض شبانی ز خرسِ بد سگال و گرگ خونخوار بحکمت گلهٔ خود را نگهدار رعائت کن شها حق رعایا بری کن ذمّهٔ خود از برایا تو سلطانی حقِ دهقان ادا کن تو شاهی مرحمت بر هر گدا کن بجاں کوش از پیِ بهبودِ ملت که ملت هست تکیه گاهِ دولت پیِ ملت زِ بهرِ خیر خواهی رفیقت باد توفیق الهی رواج علم ده در کشور خویش ابا حُسنِ مساعی بیش از پیش که این نور است نورِ علم و حکمت بحکمت تکیه دار و ملک و دولت به امصار و قرا و هم به دیهات شود تعلیم و تدریس کمالات بوَجْه سِلم بر وفق طبائع ز علم و حکمت و فن و صنائع بهر شاه و گدا باید نصیبی رسد از حُسنِ تعلیم لبیبی که تا هر کس ز اشراف و اراذل کند در علم و فن طیِ منازل بداند هر کس از احکام داور حقوقِ بنده و هم بنده پرور