Page 24

۲۱ دوش من از حمل بارت قاصر است خود خداوند جهانت ناصر است قوت بازوی خود را تاز کن پنجه همت بان باز کن همچو شاہیں کن بدست خود شکار چوں زغن ہرگز نباشی جلیف خوار از اراضی ہر چه حاصل شد برآں وقت خود را تا زمانی بگزاراں با کفائت روزگاری کن بسر جز دریں باش ز اسراف الحذر چشم مکشا بر شکارِ دیگراں بذل ہمت کن بکارِ دیگراں سوئے کس با دیدۂ حسرت مبیں گر به بینی از رہ غیرت ببیں بر کمالِ دیگراں حسرت مکن عرق غیرت را بجنباں غبطه کن کاشکے دست ستم پائے ترا بند میکردی دریں دار البلا ہمچو یوسف با منت کردی اسیر اندریں چاہ گردشش چرخ اثیر چوں سیر کنعاں تو بودی بیگناہ ہمچو ماہ نخشبت کردی بچاہ عصمت از بہرت وبال جاں شدی عفت تو موجب زنداں شدی منزلت در خانہ زنداں شدی کلبه احزاں چو اد بتاں شدی راح جاں بودی مرا دیدار تو کردی آرام جاں ایثار تو