Page 25

۲۲ دیده تا فرشش زمینت کردے پوست خود پوستینت کردے گر شدے از ناں خورش ہم سد باب کردے لخت جگر بهرت کباب گر چه بودے رنج جسمانی ترا لیک بودے راح روحانی ترا اندریں مدت که باشد هفت سال می شدی دارای هر علم و کمال آرزوئے دل مگر در دل بماند وز دبارم بر دو خر در گل بماند سینه شد از خنجر هجر تو چاک با دلی پر خون فتادم در مغاک گر ز دیدار تو در حین حیات بهره ور کردم خدائے کائنات بوسه خواهم داد بر سیمائے تو گیرم اندر بر قد رعنائے تو حق کوشش را ادا خواهم نمود جمله حاجاتت روا خواهم نمود سعی خواهم کرد در تعلیم تو هم بجاں کوشم پئے تفهیم تو تا تلافی گردد ت مافات را زندگی حاصل شود مامات را ایں امید بسته ام یا رب بر آر از کرمھائے توام امیدوار رحم فرما بر من دور از وطن بیکس افتاده به زندان محن بند زندان اند ہم اخوان من روز و شب در غصه و کرب حزن