Page 61

۵۶ گفتم چه؟ ساکت شد، دانستم که از پسران دیگر میترسد لهذا گفتم : بیا بگوش من بگو! نزدیک آمده آهسته آهسته گفت « قرآن » ! گفتم دست ! رفته آورد و بکمال حیا پوشیدگی بمن سپرد، بعد نصیحت کردم. پس تا ممکن است باید معلم خود را از سزاهای جسمانی مبتدیان نگاهدارد ، مثلاً مثلاً بگوید که برای این خطای شما پنج چوب مقرر است که مگر حال نمیزنم هر وقت که خطای دیگر هم کردید ، باز این چوبها هم زنده میشود، و همه یکجا زده خواهید شد ! اگر خطای دیگر کرد باز آن چوبها قرضی هم زده شود تا سخن را هوائی نداند . اما باید که چوبهای قرضی اکثر بطریق انعام بخشیده شوند، چنانکه گوید فردا اگر