Machine transcription
۲۹۷
در حالت وقف دو زبر بالای الف یعنی تنون را هیچ اعتبار نیست تا ای فبری خوه داشته باشد یا یک بنده خوانده میشود:
مَعَاشَا خَاشِعَةٌ فِي الْحَافِرَةِ نَخِرَةٌ ط
در حالت وقف در ی ، آخری بالف خوانده میشود :
طُوَى طَغَى يَسْعَى يَرَكَّى ط
این الفاظ ذیل چون در کلام الله شریف بسیار می آیند لہذا این پنج سلسله را چنان ضبط کنند که حفظ شود ، والفیکه در آخر لفظ انا ، واقع ست مکتوب غیر ملفوظ است:
کَتَبَ کَتَبَا کَتَبُوا كَتَبَتْ كَتَبَنَا كَتَبْنَ
كَتَبْتَ كَتَبْتُمَا كَتَبْتُمْ كَتَبْتِ كَتَبْتُما كَتَبْتُنَّ
كَتَبْتُ كَتَبْنَا.
هُوَ هُمَا هُمْ هِيَ هُمَا هُنَّ
اَنْتَ اَنْتُمَا اَنْتُمْ اَنْتِ اَنْتُمَا اَنْتُنَّ
اَنَا نَحْنُ .
خَلَقَهُ خَلَقَهُمَا خَلَقَهُم خَلَقَها خَلَقَهُمَا خَلَقَهُنَّ
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
![Scanned page 302 of [Ṭarz-i jadīd-i taʻlīm-i ibtidāʼīyah]](https://storage.googleapis.com/adl-page-images/adl0320/00302.jpg)