Page 301

٢٩٦ هر حرف پیش دار که بهراه « و » یا پیش هر چه نوشته شده باشد در خواندن فرقی ندارد مگر پیش هر چه باز بمجرده ، دیگر حرف نمی آید : صوصوتوطوظو اُوبُوتُوثُوجُوحُوخُودُوذُوعُوغُوفُوقُوکُولُومُونُو وُوهُویُو. الفاظ سبق لست خور از قرار ذیل است هم حرکت اول معلوم و هم بزفانی نشانست خور مرقوم است اِلَهُمُ مُخٌ يَعُمُ يُؤمَنُ اَوَاُنْزِلُ مَعَ خُذْ مِنْ ذَرٍاَنْ مُرْ هُمُ مُقُ اَخٌ بُرُقًا رِزْقاً . مشدد انحرف را گویند که یکبار ساکن باز متحرک خوانده شود چنانکه قبلین بهم دانسته و همچنین الف لام بلفظ دوم که گاهی هیچ خوانده نمیشود و گاه لام آن خوانده میشود نیز سابق خوانده مگر حال بحروف متحرکه نیز نوشته میشود و یا « فی » هم اگر خوانده نمیشود و یک الف غیر ملفوظ بعد و او جمع ضرور مرقوم میگردد عَمَّ كَلاَّ وَهَّاجًا اِنَّ اِنَّا ثَجَّاجَاً عَنِ الصُّوْرِ فِي الزِّنَاسَبِّحُوا كَذَّبُوْا رَبِّ السَّمَوَاتِ وَزَيَّنَا السَّمَاءِ الدُّنْيَا.