Page 217

۲۱۲ صفر نه هشت هفت شش پنج چهار سه دو یک فارسی ۰ ۹ ۸ ۷ ٦ ۵ ۴ ۳ ۲ ۱ ترکی او میکشد، اطفال تند سنگ کلوخی را او بر زبان می‌آورد، و بر فریق اعلی هم اکثر معلم عالمتر و قابلتر میباشد، تا فریق اعلی را بزودتر قابل ترقی گرداند پس معلمیکه شاگردان خود را در امتحان اخر قابل ترقی داند، اخر حال اِچنین مدنظر داشته باشد. که ممتحن چون بیاید اولا شاگردان را در خواندن الفاظ کلان اضافت دار می‌بیند، تار «کوه شیر دروازهٔ شهر کابل» بلکه معلم در خط شکست هم شاگردان خود را درست نما باشد، چنین الفاظ را بخط شکسته برایشان مینویسد، و در باب بجا آوردن حروف خوب هوش کرده باشد، که ممتحن در روز امتحان ترقی بسیار مهربان میباشد، کل فریق را پاس میخواهد، بفیل شدن هیچکدام راضی نیست، اما در امتحانات ملاحظه اکر گدای را خیال کند که بگرمان میخواند پس بتقریبی که سبق لت خور یعنی حق جی، را خوانده، والفاظ متعلقه انرا هم ختم کرده باشد، میگوید من قلم خود را میگویم که زردالو، برای شا نوشته کند و او «منفل» مینویسد، کدام خورد، یا گم فکهم میگوید، زردالو، صاحب زاده زردالو، او میگوید، اوسمانا، بجای محض «ز» را بگوئید، البته اکثر فرق بگوید زیز، از خود زردالو خوان هم میپرسد، او هم میگوید، زیز، بعد تخته را نموده، میگوید درینجا، ز، کو، و، ر، کدام است، پس بکوب خبر بدل رسان بر دسته، زردالو بوب میزند، اگر چه با چیزی نمیگوید، مگر فی الحقیقت گویا بما میگوید، که شما در تعلیم شا بی پروائی کرده اید اگر جا تحریف را غلط بخوانید چیزی نمیگوید. که از گمان خوانی بسیار