Page 172

۱۶۳ باب دوازدهم در بیان جنایت بهایم و چارپای سوار را بیفگند و هلاک شد اگر بدون اجازه سوار خلانیده باشد بر خلاننده دیت لازم شود اگر باجازت سوار خلانیده باشد هیچ لازم نیاید و اگر خلاننده را چارپای هلاک کرد خون او هدر بود و اگر چارپای کسی دیگر را هلاک نمود در صورتیکه بدون اجازت سوار خلانیده باشد ضمان برو لازم بود و باجازت او خلانیده باشد بر هر دو ضمان است مگر در صورتیکه چارپای لگد زند یا بدم زند ضمان بر کسی لازم نگردد (محیط) (۹۹۶) هر چارپای را اگر کسی سایق و قاید بود و دیگری چیزی بر وی خلاند بدون اجازت آنها و آن چارپای کسی را لگد زند درینصورت ضمان بر آنکس است که چارپای را خلانیده باشد و اگر باجازت سایق و یا قاید خلانیده باشد در لگد ضمان نیست (قاضیخان) (۹۹۷) شخصی چارپای را در راه ایستاده کرده و بدیگری گفت که او را چیز بخلاند و او هم چنین کرد از انسبب اگر چارپای کسیرا هلاک کند دیت او بر هر دو لازم آید بالمناصفه (محیط) (۹۹۸) و اگر چارپای رسید بچیزیکه کسی در راه نصب کرده باشد و آنچیز بر چارپای خلید و چارپای کسی را لگد زده هلاک کرد ضمان بر آنکس بود که آنچیز را در راه نصب کرده باشد (حاوی) (۹۹۹) و اگر چارپای از دیدن سنگی که در راه گذاشته باشند رمیده کسی را هلاک کرد ضمان بر آنکس بود که سنگ را در راه گذاشته باشد (محیط)