Page 116

۱۰۷ باب ششم بیان صلح وعفو و شهادت آن در حق او عفو نبود و بروی قصاص لازم نیاید (محیط) (۶۶۷) اگر کسی دو شجه موضحه در شخصی راد مجروح یک شجه او را و آنچه ازان حادث شود معاف کرد بر جارح و بعد ازان مجروح ہلاک شد از هر دو شجه پس اگر ثبوت جراحت از اقرار جارح باشد بر جارح دیت لازم آید و عفو جائز نیست زیراکه وصیت بر آقاتل بود و اینمعنی صحیح نباشد و اگر ثبوت جراحت بگواهان بود پس اگر وصیت بروی عاقله است درینصورت عفو صحیح است و نصف دیت از عاقله ساقط شود بشرطیکہ بقدر ثلث مال مقتول باشد و اگر در صورت مذکوره هر دو شجه موضحه عمدا باشد بر جارح هیچ لازم نباشد زیرا که از عفو یک جراحت عفو جراحت دیگر نیز بود (ظهیریه) (۶۶۸) عفو از دو صورت بیرون نیست زیرا که یا از عمد باشد یا از خطا و هر دو بر دو گونه است یکی آنکه عفو از جراحت و آنچه از ان حادث شود مثلا عفو کرد جنایت را یا عفو کرد شجه یا قطع را مع آنچه ازان حادث شود دوم آنکه عفو از نفس جراحت باشد مثلا عفو کرد شجه را یا عفو کرد قطع را پس اگر جنایت عمدا باشد و مجروح گفت که من معاف کردم کردم ترا از قطع مع آنچه از ان حادث شود یا گفت که معاف کردم ترا از شجه مه آنچه ازان حادث شود درینصورت بر جارح هیچ لازم نیاید و ساقط شود از ذمه او جنایت قطع و شجه و هرچه ازان حادث شود و اگر مجروح گفت که من معاف کردم ترا از قطع یا شجه درینصورت سرایت جراحت عفو نشود و اگر مجروح ازان هلاک شد بر جارح دیت لازم گردد و اگر جنایت خطا باشد و عفو کرد او را از قطع یا شجه واو ہلاک شد در از جنایت که من معاف کردم