Page 60

( ٥٣ ) بدیار شیخ آمدی گاه گاه خدا دوست از وی نگردی نگاه ملک روزی کنفش ای نیکبخت بعزت ز من کش کشی رنج سخت مرا با تو زانی سیر دوستیست ترا با من این دشمنی چیست کر شتم که بیمارم شکر نیم بعزت ز درویش کمتر نیم بگویم فضلیت نهم بر کسی چنان باش با من که با هر کسی شنید این سخن عابد هوشیار برآشفت و گفت ای ملک گوش دار وجودت پریشانی خلق توست ندارم پریشانی خلق دوست تو با انکه من دوستم دشمنی نپندارمت دوست دار منی چرا دوست دارم ببا طلیست چو دانم که داد و خدا دشمنت مده بوسه بر دست من ای پسر برو دوستاران من دوست دار خدا دوست را گر بدرد پوست نخواهد شدن دشمن دوست دوست عجب دارم از خواب این سنگدل که خسبد خلقی از و تنگدل