Page 44

( ۳۷ ) چو حرفم بر اید بدست از قلم اگر حجت گیرد از ان بدست فلک در پس کشت خیره ماند که بخشم برزق زبان بری زحسرت همانا که کشیند دام گزین زمره خلق بارگاه بخدید بر افراست گفت درین گه بدست اگر بشنوی زبنکی درویش بی‌دستگاه مرادستگاه جوانی برفت ز بیدایشان ندارم بشک مرا همچنیس پردگنام بود مرا از ممه حرف گیر انچه غم که سنگ ترازوی باش شکست پسرا دست فرماندهی نشاند زجرمی که دارد نگردد بری نامو چشم خردست اید دام نمی باشدت جز در ایشان نگاه بدست این سخن حق نشاید نهفت که عورت فزون باد در دوثوی بحسرت کند در تو انگر نگاه بهو و لعب زندگانی برفت که سرمایه داران پسند وبس بطور غم از خوی اندام بود