Page 179

(۱۷۲) یکی لطف و خلق سزاوار داشت یکی روی ابروئی پوار داشت یکی خویشتن را بپاراستی دگر مرگ خویش از خدا خواستی پسر را نشاندند پیران ده که مدت بدو نیست عهدش نبه بخندید و گفتا بصد گوسفند تغابن نباشد ریابی زبند بناخن بخار دمیکنم پوست که سرگز بدین پی شکیمم برویت نه خند گوسفندم که سید چرا نباید بسا دیدن دی بار ترا سرچه مشغول دارد ز روی اگر راست خواهی دلارامست کو یکی پیش شوریده حالی شت که دوزخ فتنست کنی یا بهشت عصا پیر پس ز من این مجرا پسندیدم انچه او پسند د مرا مجنون کی گفت کاین سگ کی چه بودت که دیگر بیابی بیگی