Page 170

( ١٦٣ ) پندارمریکام ماسکنی مباداکه جان سپرپراکنی چومنصوربمادرقی حکایت شنید بدرد از درون ناله برکشید که بگذارتاجشم تیغ هلاک بغلظاند م لاشه درخون بخاک که پیش اشش گویند روآب گرابرکشته دست زشمشیراوه نمی پسندم زخاک کویش گریز به بیدادکوآب رویم ریز مرا توشه راهی بیخودپرست ترا تو به زین گفتی اولیترست رطاقی بگرگ مرحه کجکند اگر قصدجانت یگوکند بسوزاندم سرشبی ازاتش چوفردازندگردم بوی خوش اگرسیرم امروز درگوی دوست قیامت نهم خیمه پهلوی دوست یکی تشنه میگفت جان میسپرد خنک نخختی که درآب مرد بدوگفت ابالهی کای عجب چومردی چه سیراب چه خشگ لب