Page 87

= ۸۲ = را حاضر کردم. در اثنای که قهوۀ خود م را نوشیده سگرتم را در دادم طوپ اول کشتیها فیر نمود . هما ندم براسبها سوار شده خود را پس کشیدیم . دشمن غدار ما با وجودیکه بر شفاخانه بیرق هلال احمر برافراشته شده بود با زهم بران بسی گله ها بارانیدند. و بچپ و راست و تپه و صحرا گله ریزی کردند ولی به هیچ نفری از ما ضرر نرسانیدند. آهسته آهسته از منزل توپ بیرون برآمدیم . تمام بیست گله های بسیار بزرگ بیهوده و بی ثمره بر ان اطراف و نواحی ریختند ! آخر الامر میدانید که چه کردند : خنده مکنید ؛ يك موش بیچاره را کشتند!. زیرا چون بعد از گله بازی واپس آمدیم مردۀ آنرا در میان ریگها یافتیم .) حکایۀ مافوق را از قرار ذیل بنظم تصویر کرده ام در زمین « جبانه » موشی بود دور اندیش و تیز هوشی بود گفت با زوجۀ عجوزۀ خویش که زسوراخ سر میار به پیش هست ایتالیا بسی غدار گله اندازیش بود بسیار بیم دارم که بر وجود خوشت چشم زخمی رسد بکن دقت گفت ای شوهر شفیق من انچه ترس است و انچه لغو سخن جنگ انیالیا بموشان نیست موش از گله اش هراسان نیست گفت شوهر که ای شکر قندی اینسخن را مگر تو نشنیدی هر که زورش بشیر نر نرسد از بزو موش انتقام کشد بود در حسب حال خود موشان که بیامد گلوله غران کرد برخواست شد جهان تیره چشم بیچاره موش شد خیره چون که شد گرد بر طرف از پیش دید نعش عجوزه یار خویش صدمۀ گلۀ زرهپوشی کرده بودش بمرگ هم دوشی گفت هیهات پند نشنیدی عاقبت دیدی آنچه میدیدی