Page 64

= ٥٩ = درطایر و چارپاو انسان شد جو هر نور عشق سوزان زان سوزش وشوق و لذت و نور گردید عیان چه شورش و شور يك قطره آب گرم مایع با قوت بمبۀ طبایع از منبع صلب و الترائب اجرا بمجاری العذائب آن آب عذوب شد گوارا بر طبع لطیف نطفه پیرا بلعش بنمود و در رحم برد بد آب و ویش جنین آورد شد طفل و قدم نهاد برخاك مادر پدرش خوش وصفا ناك از لفظ شجر مراد عشقت نز دیکی آن و داد عشقت نز ديك شدی شجر ثمر داد زان میوه ترا هزار غم زاد یکسر بدی خالی از غم و دهر سرهاشدی غم شدت فزونتر دنیا غم و بیغمیست جنت آزادی بهشت و ناز اسارت چون گشتی اسیر دام عشقش خوردی می وصل جام عشقش گشتی بغم جهان گرفتار غمهای فراق و وصل دلدار يك لحظه اگر فراق آید جان بر تو گران و شاق آید - § - - احوال انسان - تورات چنین بیان نموده در خلقت آدم ستوده خلقش چو نمود زاب و از طین روحش بدمید و کرد تلقین حوا چو نبود کار آدم بد سجده و طاعت دمادم جز بنده کی همدمی نبودش از جمله جهان غمی نبودش این کرۀ ارض خانه اش بود صحرا و جبال لانه اش بود در پیشه و آبشار و جنگل آزاد بد و نبود کلکل از نعمت رنگ رنگ جنت محظوظ بد و نداشت ثقلت