Page 18

= ١٣ = — ١١ — هر کس که میکند بکسی غدر وظلم و آل اموال خلق گیرد و کوید نه سارقم یکوجه حق بیان کند البت بفعل خود يك مملکت کنند در و صلب دزد را در يك بلد حجاب زنان عیب بوده است شو محرم مسام الا طوار عاقلی و انکه نکرچه فعل غرییش کند ظهور افعال هر کسی بخیالش شده مطیع عقل و جنون وباطل وحق را برای فرق در ظلم خویش می نکند اثم را خیال قاتل گناه قتل نه پنداشته و بال هر کس که یکی تو جداگانه اش سوال و اندیگران شرف شمرند این قبیح حال و یحال شد به شهر دگر باعث جهال خاك قدوم او بنظر سرمه وار مال کو هر یکی جدا بمجنون گشته است دال کس کی کند بعقل خودش نسبت ضلال حيفا که در جهان نبود سنک اعتدال سبحان من تحير في صنعه العقول سبحان من بقدرته يعجز الفحول — ١٢ — آنکو صباح را شب و شب را نهار کرد نزع حیات حی کند و حی مردگان شیرین نمود جلوۀ لیلای حسن را ده ها ز بهر يك طمعی کرده محصور ملکی ز بهر حرص یکی از بر افکند صد سال پرورید یکی را بعز و ناز در ملک خود تصرف حق كيف ما يشاست دیرا تموز و فصل خزا نرا بهار کرد کرد از غبار آدم و بازش غبار کرد فرهاد سان هزار چو مجنون زار کرد جانهاز بهر يك اهلى بيقرار كرد با يك منافقی مللی تار و مار کرد آخر به پنجه اجلش سردو چار کرد خواهد که هست یا که فن هر دو کار کرد