Page 527

( ٤٥٦ ) - سیروس ورفقای او به کپتان دیگر روی انکاری نشان ندادند زیرا وصیت آخری اوست قبول کردن آن امریست ضروری! قپودان نمو گفت : - خوب ! حالا وعده دادید یانی ؟ - بلی کپتان وعده دادیم . کپتان در مقام تشكريك اشارتی کرده تنها ماندن خود را آرزو کرد . مهاجران از دالان برآمدند. و در کتابخانه آمده یکقدری مکث و درنگ نمودند از هر گونه کتاب های نادره نفیسه که بخانه را توا نکر یافتند بعد ها ر بر بر سطح واپور برامده يك قدری کر دش کردند. سطح و اپور را بقدر ده پانزده قدم از آب بالا یافتند. بازیکقدری بطرف دنبالۀ کشتی رفته يك كمرۀ کوچکی در انجاد یدند که آلات ماشین های عجیب وغریب الکتریکی موجود بود . یکقدری پستر کمره سکان کشتی موجود بود که این آلات و ادوات ماشینها محير العقول بود و ماشین بسیار عجیبی بود که ضیای الکتریکی از ان اخراج مییافت . و نوتیلوس وقتی که در زیر بحر حرکت میکند تا بسیار جاها را پیش روی آن روشن میسازد. مهاجران بعد از یکچند ساعتی که هر طرف و اپورر اسیر و تماشا کردند ، و در بدایع صناعية آن حیران ماندند باز پس از زینه فرو آمده بدالان آمدند. قپودان نمو از بیهوشی بخود آمده چشمهایش بدر خشیدن بود و در میان لبهايش يك تبسم لطيف وشیرینی پدیدار بوده مهاجران به او نزديك شدند . قپودان گفت : - افندیان ! بحقیقت که شما آدمان بسیار جسور و ناموسکاري هستید . برای تأمین راحت ومعيشت خودتان متفقاً کوشش میورزید . من شما را بسیار دوست دارم . بد هید دستهای خودتا نرا که بفشارم . مهاجران یکان یکان پیش شده با قپودان دست دادند . قپودان گفت : - بسیار خوب ! هنوز باشما چیزی گفت و شنودی دارم اولا این را از شما میپرسم که آیا از جزیره لينقولن رفتن را آرزو دارید یانی ؟ پا نقروف – بلی . آرزو داریم اما بشوط بازپس آمدن!