Page 468

( ٤٠١ ) خود ما میبرآمدیم ، و جنگلرا کردش کرده با این جانورهای مفترسه پنجه میدادیم ، حالا باید تاوقتیکه همۀ ما یکجا از آغل برآمده بتوانیم چارناچار صبر کردن لازمت . سخنان مهندس خیلی معقول بود، جواب او داده نمیشد . ژه ده ئون گفت : ایكاش آيرتون هم باما بود . بیچاره آيرتون باز گشتنش بعالم حیات بسیار کوتاه بود. پا نقروف – اگر مرده باشد همچنیست که شما میگوئید ! ژه ده ئون – چه ! مگر گمان داری که آیرتونرا نکشته اند ؟ پانقروف – اگر از کشتن آن فایده داشته باشند البته که نکشته اند ! ژه ده ئون – ازینسخنت چنان معلوم میشود که گمان داری که آیرتون بارفقای قدیمۀ خود دستيك کرده وضیفهٔ انسانیت ووفاشعاریرا فرا موش کرده باشد ؟ پانقروف – که میداند ؟ مهندس – فکرشما درینباب سراسر بخطاست پانقروف، اگر اینچنین بگویی مرا زیاده متألم خواهی نمود . بصداقت آیرتون من ضامنم . ژه ده ئون – من هم ضامنم . پانقروف اعتراف قصور نموده ساکت شد . درینوقت از موسم بهار دوماه گذشته است . درختان همه بگلهای رنگارنگ مزینست . زمینها ، تپه ها ، دامنه ها همه کی بسبزه ها وگلها ورياحينها مزینست . بسیار مزروعاتیکه بر تپهٔ منظره وسیعه کشت شده است زمان درو آنها رسیده است . حالا نکه مهاجران بیچاره پراگنده و پریشان محصور مانده اند . یکچند بار ژه ده ئون تفنگ خود را بدست گرفته و توپرا در پیش انداخته اطراف آغلرا يك يك دوری اجرا کرد . هیچ يك علامت شبهه ناکی ندید . توپ نیز چون هیچ فریاد و هیجان ندارد چنان معلوم میشود که اشقیا بدیگر طرف جزیره رفته باشند . در ۲۲ تشرین ثانی ژه ده ئون باز در حالتیکه اطراف و جوانب آغلرا دور میکرد در یکجایی رسید که توپ بنای هیجانرا گذاشت. باینطرف و آنطرف جهیدن گرفت و هر طرفرا بومیکشید . بعضی اشارتهای غریب و عجیبی اجراء مینمود .