Page 450

- ( ٣٨٥ ) - و چون هر طرف اینحوضه با سنگلاخهای بلند محاطست از انرو بصورت رهگذری یافتن کشتی محالست . پانقروف گفت : - اشقیا باینطرف نیامده اند . مطلق که بطرف جنگل فاروست رفته اند . هاربر - نیامدن شان خیلی خوب شده است . زیرا اگر می آمدند بهمه حال بوناد و انتون را با خود میبردند ما هم بجزیره تابور دگر بار رفته نمیتوانستیم . ژده ئون - راستست ، رفتن ما بجزیره تابور یکبار دیگر خیلی ضرور و لازمست . زیرا در اوتاق آیرتون میباید که یک کاغذی نوشته بگذاریم که اگر کشتی دونکان بیاید بودن آیرتون و مارا در جزیره لینقولن بداند . پانقروف - کشتی حاضر است مسیو سپیله ، هر وقتی که آرزو فرمائید برفتن حاضرم . ژده ئون - هر وقتیکه سفر داخلی جزیره ما تمام شود ، و از جستجو و یافتن حامی پنهان خود فارغ شویم بسفر جزیره تابور آغاز میکنیم . هاربر - من میگویم که حامی پنهان ما در حق جزیره تابور ولینقولن از ما زیاده تر واقف و آگاه خواهد بود . حتی از آمدن لارد نیز با خبر خواهد بود ! پانقروف - بخدا بسیار عجب کاریست ! این آدم ما را بشناسد ، و ما او را نشناسیم ! اگر قضا زده است ما هم قضا زده ایم چرا از ما پنهان شدن مجبور است ؟ آیا بجزیره لینقولن به آرزوی مخصوص خود آمده است ؟ آیا هر وقتیکه دلش بخواهد میرود و باز می آید ؟ آیا حالا در جزیره است ؟ یا رفته خواهد بود ؟ سه رفیق بهمینصورت سخن زده زده در بوناد و انتون نشسته بودند . پانقروف بادبان كوچك كشتی را که باریسمان خودش بسته بود معاینه کرده فریاد بر آورده گفت : - اینستکه به اینمسئله باید انسان واله و حیران کردد ! بسیار عجب است ! ژده ئون - چیست پانقروف ؟ - اینستکه این گره را من نزده ام ! پانقروف اینرا گفته و گرهی را که کشتی را بساحل ربط نموده بود نشان داد .