Page 391

- ( ٣٣٠ ) - - پانزده میل دو نیم ساعت راهست که باینحساب بعد از پیشین ما در دهنه ناله مذکور خواهیم رسید و چون در انوقت زمان جزر بحر است آب های ناله به برآمدن آغاز دارد که به اینسبب درآمدن در ناله محالست . - در دهن مدخل ناله آیا لنگر انداخته نمیتوانید ؟ - نمیشود ، چرا که در هوای بد به نزديك خشكه لنگر انداختن مهلك است . - پس چه خواهید کرد ؟ - دور از خشکه میان دریا لنگر می اندازیم و به مد انتظار میکشیم وقتیکه مد ابتدا کرد اگر روشنی بود میدرائیم و گرنه تا بطلوع آفتاب صبر میکنیم . - من گفتم و ابا نقروف ! ما بتو تابعبم . هاربر - البته احتیاط لازمست چرا که در بنبار مهندس مانیز در بیرون کشتی نیست که برای رهنمایی ما آتش بیفروزد . ژه ده ئون - صحیح ! خوبشد که بیادم دادی بخدا موسیو سیروس اگر آن آتشرا نمی افروختید ما جزیره را نمی یافتیم . مهندس بسیار متحیر شده پرسید که : - کدام آتش ؟ پانقروف - وای مگر فراموش کردید ! در وقتیکه ما از جزیره تا بور میآمدیم ، در شب آخری بسبب دمه وطوفان راهرا یکقلم گمکرده بودیم ، ویکسر بطرف شمال می راندیم که دران اثنا همت و معاونت شما بفریاد مار رسیده آتش بسیار روشنی در خشنده افروختید و مار ارهنمایی نمودید که آنشب هم بیستم ماه تشرین اول بود . - بلی بلی . خوب فکر کرده بودم که آن آتش را برای رهنمائی شما افروختم ! بعد از یکچند دقیقه مهندس بطرف بینی کشتی باژه ده ئون تنها مانده گفت : - دوست من سيبله ! در دنیا یکچیزی بسیار معلوم و ظاهر یکه باشد آنهم همینست که من در بیستم تشرین اول یا پیشتر و یابس تر در هیچ جای جزیره هیچ آتشی نیفروخته ام !