Page 346

- ( ٢٩٥ ) - روز اول ماه تشرين ثانی بود که از آمدن شخص مجهول بغرا نيتماور تمام ده روز گذشته . هوا خیلی لطيف و آفتاب گرم بود . سيروس سميت و پانقروف به او تاقی که برای شخص مجهول مخصص کرده بودند داخل شدند . دیدند که در پیش پنجره دراز کشیده بطرف آسمان نظر دوخته است . مهندس اورا آواز داده گفت : - رفيق! برخیزید! شخص مجهول هماندم بر پا خواست . و نظر خود را بطرف مهندس دوخته از پی او روانه شد . در پیش دروازه بیچاره را در ماشین نزول و صعود بنشاندند. ژه ده ئون و ناب ، و هاربر در زیر منتظر ایستاده بودند . مهندس و پا نقروف با شخص مجهول فرو آمدند . مهاجران از دور بیچاره یکقدری دور شدند . بیچاره آدم يکچند قدم بطرف دری پیش رفته توقف نمود چشمهایش بدرخشید. بسوی برخوردن موجها بساحل نظر دوخت ، ولی آرزوی فرار نشان نداد ! ژه ده ئون گفت : - این صحیح نیست ! چونکه در پیش رویش دریاست از انرو جای فرار نمی بیند. - بلی ، بر منظره تپه وسیعه براریم ، در انجا ببینیم که چه میکند ! ناب - پلها هم بازاست ، گریخته نمیتواند . پانقروف - او هو . هو ! وحشی خانه آباد ازین گونه جویها پروا دارد ؟ همین که دم خود را قرقره كرده بيك خيز ديدی كه بآنطرف جویست ! سیروس - به بینیم که چه میشود ! وقتيكه در پیش اول درختان جنگل رسیدند شخص مجهول توقف نموده وبيكطرز بیهوشانه و مستانانه هوای نسیم روح افزائی را که شاخهای درختانرا با هتزاز آورده می آمد استشمام کرده خواست که بدویدن آغاز نهد. ولی باز پس گردیده بایستاد ، و بطرف رفقا ديده قطرات بزرگ بزرگ سرشك از چشمان شعله فشانش باریدن گرفت. مهندس چون اینحالت اورا دید گفت :