Page 335

- ( ٢٨٤ ) - نیز با او منظم گردید بسهولت انجام یافت . ژه ده ئون مجابکی بسوی هارپر پیش شده پرسید که : - جایت افگار نشده هارپر ؟ - نی موسیو ژه ده ئون . پانقروف - توراست بگو هارپر ! بلکه این میمون بد هیبت يك جایت را زخمی کرده باشد ؟ هارپر - نی بیغم باش هیچ زخم مخمصی بمن نرسیده اما شما اینرا بوزینه قیاس مکنید خوب ببینید که چیست . پانقروف ، و ژه ده ئون بنابرینسخن هارپر بسوی مخلوقی که بسته بر زمین افتاده بود نظر کردند . بحقیقت که این جانور بوزینه نی بلكه يك آدمی بود اما چه آدم ؟ آدمی که لفظ «وحشی» هر انقدر معانی را که در برگیرد همه آن معانی را وجود اینشخص تفسیر مجسم مینمود . موهای بدنش راست برخواسته . ریشش از ناف پایان تر آویخته ، موهای سرتا بکمرش دراز شده ، وجود سراسر عریان ، چشمها درمیان موهای رو و رو پنهان و چون مشعل شعله زنان دستها بزرگ و درشت ناخنها مانند چنگال شیر سرتیز و کلف، پوست بدنش سیاه پایهایش مانند سنگ پا . اینست حالت این مخلوقیکه بضرورت آنرا انسان باید بگوئیم . هار پر گفت : - مگر قضا زده که ما آنرا جستجو میکردیم همین است ! ژه ده ئون - بلی همینست! اما والسفا که سالها سالها تنهائی اور اوحشی گردانیده، و از آدمیت بیرون برآورده است . حقيقتاً که سخن ژه ده ئون راستست . اینمخلوق نیز در حالتيكه يك شخص متمدن بود، بسبب تنهائی و بی همجنسی رفته رفته کسب وحشت ورزیده، و از مخلوقات جنگلی گردیده؛ از خنجره اش بعضی اصواتی که هیچ دانسته نمیشود میبراید . دندانهایش از حالت اصلی طبیعی برآمده برای خوردن گوشت خام مانند حیوانات گوشتخوار تیزی و کجی پیدا کرده . قوه حافظه اش از بسیار وقتها غائب گردیده . اسباب و اشیائی که دارد رفته