Page 181

( ۱۷۸ ) شعله های کوه آتشفشان ساعت بساعت در مقابل آلباتروس نزدیک میشد . سفینه هر انقدر که کوشش میورزید راه خود را انحراف کرده نمیتوانست . و یکسر بسوی آن بسرعت نزدیک میشد . راه را يك حایل بسیار بزرگ آتشینی قطع مینمود. هر طرف بيك ضیای شدیدی روشن شده بود،سیمای مردمان سفینه نشین بشدت ضیای شعله هاتبناك گرديده يك رنك خوفناکی پیدا کرده بود . هر کس بلا حرکت و بیصدا . و نفس بسته منتظر در امدن آتشدان مدهش مانده بودند . و بغیر از لطف ربانی چاره نجات را مفقود میدیدند . آلباتروس بقدر سی چهل مترو بشعله ها نزدیك شده بود که لطف ربانی ظهور نمود. یعنی باد شدت نهاد سبب نجات شان گردید چونکه در دقیقه که آلباتروس میخواست در میان شعله ها بریان شده در میان دهنه مدهشه مجرابیفتد . يك جریان شدتناك باد آمده شعله های مدهشه را بسوی دامنه کوه هموار بخوابانید ! سفینه باینصورت بعد از انکه با بسیاری از سنکپاره های معدنی که از دهنه وولقان بهوا میشد مصادمه نموده مجرای وولقانرا گذر کرد ! بعد از یکساعت آتشهای وولقان از نظر نهان گردید . نهایت بساعت دو بود که دایره دوریه گردباد آلباتروس را باز بدرجه شصتمین عرض آورد . ولی درینوقت طوفان نیز سکونت پیدا کرد . آلباتروس باز بر