Page 80

(۷۱) فقر وشتا روزی از روزهای زمستان که (کرۀ هوا) به ثقلت و برودت احمال طاقت فرسای برفهای ثقلت بخشا طاقت نیاورده همه را بر زمین انداخته بود در اطاق فوقانی خویش در پیش پنجره ئیکه بسوی کوچه ناظر بود نشسته دیدم : که فقر و احتیاج يك زن بیوۀ بینوایۀ بیچاره را از کلبه احزانش به بر آمدن مجبور نموده بود . این زن بعنوان والده حایز بود . یعنی دو طفل یتیم صغیری با خود داشت. و چون کسی که یتیمان بدبخت او را در تحت حمایه خود بودیعت گذارد در عالم امکان مرزن بیچاره را میسر نبود لاجرم مجبور بود که با خود همراه دارد . طفل صغیریرا که بسینۀ ریش برهنه اش چسبانیده بود شدت شتای عالم را ایندفعة اول بود که حس مینمود . چیزی نمیگفت ، ولی میگریست و بدینحرکت خویش تألم سر مار افهام مینمود . بگریستن و اظهار تألم نمودن مجبور بود : زیرا بجز گلیم پارۀ هزار پینه ئیکه بجای قونداق در آن پیچیده بود دگر چیزی در بر نداشت ، و بجز پستان های خشکیده مادرش که بسبب گرسنگی چند روزه از شیر اثری ندارد قوت دیگر هم او را در عالم