Page 79

( ۷۰ ) « در موسم خریف ! از جانب جنوب هبوب مینمایم ، اشجار را ازبار گران برك و بار رهائی میدهم ؛ چمن های بساتین دلنشین را به برگهای زر مثال نگارین رشك نگارخانه چین میسازم ؛ درختان و نباتاترا بيك قوه کهربائی از حالتی بحالت دیگر میدرازم ؛ اثمار و مزارع را بکمال رسانیده از روی زمین بر میچینم ، جهانرا بيك پرده زرکار اطلس زردی میپوشانم . « در موسم شتا ! از جانب غرب میوزم ؛ همه اشیا را از شدت قهر و تندی خویم جامد وصامت میکنم ؛ آبها را از جریان می اندازم ؛ درختان را عریان میکنم ؛ از بیم وزش من کسی را مجال گشت و گذار نداده بزنجیر های یخ در زندان برف محبوس میگردانم . « پس بنگر که من با وجود اینهمه بیرنگی و بی وجودی و نابودی که از غایت ضعف دیده نمیشوم تا چه درجه حکمتها مستتر دارم . من در ظاهر حال اگر چه وجودم را کسی نمی بیند ولی خالق مطلقم در من بسی حكمتها مظمر داشته و مرا خیلی جوهر عزیزی آفریده است . » انتها