Page 24

( ۱۵ ) از کلام حضرت طرزی ، از رسالهٔ اشعار عراق وحجاز نوبهار در سرابستانیکه در ( دمشق شام ) داشتم نشسته بودم : که طلیعهٔ سلطان عالم گیر بهار همعنان موکب جمشید زرین کلاه نوروزی از دور پیدا شد . تحريك سر انگشت نسیم سحر یکه مفتح الابواب درهای بستهٔ کلستانست در سر ابستانمرا چون دل باز اهل جود و کرم از هم کشاد . تا نظر میکردم دیدم که لعبتان سیمین ساق شکوفه ، ونوجوانان کلکون قبای غنچه ، وعروسان کل پیرهن کل و لاله در سر ابستان بی مهابا در امدند ، وبجستی و چالاکی ، و شوخی و شنگی بر سر شاخهای اشجار بر امدند . بعضی سرگرم پیاله گردانی ، و بعضی مشغول کاسه بازی ، و کسانی همدم عشوه نمائی ، و جمعی دمساز جلوه پردازی ، یکی از خندهٔ عشرت سراپا دهن گردیده ، و یکی از مستی سرشار دیگر یراتنك در بر کشیده ، دیگری از اهتراز شوق بر خود يك پیرهن بالیده بود . تا مژگان بر هم سودم ! دیدم که شکوفه از سر شاخ عزت بر سر خاك مذلت