Page 209

( ۲۰۰ ) والحاصل ، فلورا تبسمی کرده چشمانش را باز نمود . شاعر نیز گریه کرده بر پاهای فلورا بیفتاد ، و به اشک خونین خویش پای های نازنین فلو را را رنگین ساخت . و گفت : — فلورا فدایت گردم ! این عاشق مسکین خود تانرا بجسارتیکه از وصا در گشته عفو فرمائید . جگر خراشی «عشق» را خود تان نیز چشیده اید و آلام آنرا بخوبی میدانید پس بگوئید که بنده بدین گستاخی معذوریم. و مرحمت شما را سزاوار نیستم ؟ فلورا — گفت : اینست که خواهشت را بجا آوردم ، دگر چه ! شاعر — گفت : بلی تشکر میکنم ! ولی میخواهم که از لسان مبارکتان نیز بشنوم که آیا مرا دوست دارید یانی ؟ و آیا بنده تانرا بعاشقنی خود قبول فرمائید یا نی ؟ چونکه بتلفظ این کلمۀ حیات پرور میخواهم که روحم را به اقطار اثیریۀ عالم خیال اصعاد نمائید ! فلورا — گفت : چون خواهش شماست این بلی تنها بلسان نی بلکه قلباً میگویم که ترا دوست دارم . اگر دوست نمیداشتم امر تانرا اجرا نمیکردم ! اگر دوست نمیداشتم درس گرفتن را حیله نمی ساختم حالا اطمینان قلبت حاصل گردید ؟ دگر چیزیکه باقی نماند ؟ شاعر — ( قطرات گریۀ شادی بر رخسارش دویده ) — گفت : يك