Page 193

( ١٨٤ ) ( شابفه ) ( ١ ) حصیر نازکباف نائم بر رویش افتاده، و ( مانتوئی ) حریر سیاهی یعنی خفتان درازیکه مخصوص نسوان اورو پاست در بر داشت نیز و جودش را کاملاً مستور نموده بود . شاعر ، چند دفعه بر نائم مذکور آواز هم داد . لکن هیهات ! نه جوابی شنید ، و نه حرکتی دید . نهایت الامر بیتاب گردیده داخل صندال گردید . از روی نائم شابقۀ اش را بر داشت ..... آیاچه دید ؟ یکدختر نی نی ! بلکه یک پری ! شاعر ، چنان پنداشت که دختر ملک سیما بخواب بسیار عمیقی رفته است . ولی رنگ شکسته خون آلود دختر خطا بودن این حکم شاعر را اشعار مینمود . شاعر در اثنا ئیکه اینحالت دختر را دقت میکرد . دفعۀ چشمش بخنجریکه در سینۀ دختر خلیده بود ، و خون لاله رنگی که ازان در جریان آمده بود تصادف نمود. فریادی زده بچابکی تمام خنجر را از سینۀ دختر بدر آورد . درین اثنا دختر نیز چشمان آهو مثالش را کمی از هم باز نمود . بعد از ان در میان شاعر ، و دختر این محاوره جریان نمود : دختر ــ گفت : آیا بر من دلت میسوزد ؟ دل مسوزان ! بلکه خنجر را ( ١ ) شابفه یعنی کلاه فرنگیشی که نسوانرا مخصوصست