Page 381

۳۶۹ اگر لطف شہ نیست بر این پرد من مستمند حزین دو مو باین شغلهای فزون از شمار که دارم زاحسان پروردگار کسانیکه از حال من واقفند به احوال روز وشبم عارفند نه خاصان من بلکه خلق عوام که دارند در این نواحی مقام به ایشان عیانست احوال من گرفتاری و شیوه حال من که از با مدادان الی شامگاه نشینم پی حاجت دادخواه نیم یکزمان غافل از کار خلق ببر کرده پشمینه ژنده دلق نه یکسو گرفتاری کار شاه نه یکسوی غمخواری دادخواه نه یکسوی کار تجارت بپیش که نقد حلالی کنم رزق خویش به این شغلهای کثیر وفون مرا شعر گفتن چه امکان چنون به هر کس که میخوانم این گفته ها ز روی تعجب کند مرحبا که با این گرفتاری بیشمار که فارغ نباشی به لیل و نهار چسان و چه وقت این سخنها بکر پدید آوری از ضمیر و فکر