Page 308

۲۹۶ بمیزان اگر نیکیَم بیش بود مرا طاعتِ نیک در پیش بود چه باکم ازین گفته است ایجوان چو از نزد خالق بیابم امان حکایت بشبلی کسی داد دشنام زشت جوابش چنین داد نخوش سرشت که این نسبتِ بَد که کردی بمن اگر در وجودم بود این سخن ز خالق کنم مغفرت ادّعاء که بخشد ز لطف و عطا یم خدا چرا عاصیم جزویم راه نیست ببخشش بجز او دگر شاه نیست و گر گفته باشی دروغ ای رخی ز کذب و دروغت مذلّت بسی چو بُهتان گناهِ عظیمست و بیش ز بهر تو خواهم ز مولای خویش که عَفوت نماید درین معصیت ببخشایدت از رَهِ مَکرُمَت نه گیرد خداوند در این گناه نگرداندت نامه از آن سیاه ز پاکان حق استقامت چنین ز تسلیم بر خاک باشد جبین الْخَیْرُ مِنْهُ مَأْمُولٌ وَ الشَّرُّ مِنْهُ مَأْمُونٌ خیر از و امید داشته شده و شر از و امن داشته شده ۱ (حکایت دو هفتم)