Page 256

۲۴۴ قسم بس مرا با خدای کریم که چون چشم بر هم زنم برمیم نه پندارم از مرگ خود بر ملا رسد مرگ و گردد نتیجه هم نه یک لقمه آرم درون دهن که باشد در آن لقمه پندارم که آید اجل بهر من ناگهان همان لقمه ام باشد اندر دهان بفرمود کای غافلان زمان شمارید خود را هم از مردگان همان وعده مرگ آید بپیش همین اعتقاد است نیک اندیش حکایت شنیدم که عیسی علیه السلام بدشتی میکرد وقتی خرام یکی مرد پیر کهن سال دید که قوت نبد در وجودش پدید بایستاد و در وی نظر کر دیش بر آن بیشتر شد دلش ریش یش که بیلی بدستش بد و بر زمین همیزد به بیل از یسار و یمین عرق بود هر سو ز جسمش روان نفس میزد و زار وین ناتوان بحق کرد عیسی در آن دم دعا که اینجا لق خلق و ای کبریا اجال