Page 157

۱۴۷ بدانند خود را بمقدار خویش خدا را بعظمت شناسند بیش چو بینند آن عظمت کبریاء بیابند خود را بکلی فناء نه یارا ز قطره بدریا گذر ز قطره بدریا چه پا یست و سر چو پیدایش خویش را بنگرند ازان قطره و جسم آگه شوند بسی خجلت آرند زان بحر نور چو دانند آن قطره از بحر دور وگر آنکه پیدایش خویش را بدانند از بحر یاد خدا بود معرفت چون حصول مرام وزین معرفت بهر خلق است کام همه معرفت حاصلا و کام این ازین معرفت حاصل انجام شان عبادت که حاصل ز انسان بود تنست و ورا معرفت جان بود حصول عبادت ز اعضا شود ز دل عقدۀ معرفت وا شود حواسند مصروف عرفان همه چه ظاهر چه باطن درین رهزهمه بود از خدا حکم قطعی چنین که مصروف باشند اندر همین بغیر عبادت نه کاری کنند غنان جمله با معرفت بسر برند