Page 147

۱۳۷ دران سعی باید بکوشی مدام که مرغ دلت خواب دارد حرام دلت دیده را پاسبانی کند که شب سیرهای نهانی کند بود دیده بر دل نگهبان راز سپار چو بیند بدل جلد باز مکلف نه مرغست در معرفت چه حاصل کنی زان بجان صفت چو خیزی بآواز مرغ حزین چه دانی تو اسرار حق الیقین تو خوردی همه وقت مرغ کباب ترا او نخورده است ای جان باب غذای تو باشد چو مرغ نحیف تو خود را چه سازی از و هم ضعیف ببانگ وی آری تو از خواب سر بود شرمت ایجان من پسر بکش آه از دل بعجز و نیاز که کار تو از سوز آید بساز توئی مرغ لاهوت عرش آشیان ز تو آه و درد است اندر جهان مده همتت را به آن حد فسوس که فخری کند بر تو مرغ خروس ازان گفته مرغ و این وعظ پیر تو ای صاحب عقل هویی گیر مده شب ز دستت که شب نعمتیت مده شب ز دستت دران رحمت است کتاب چهارم