Page 146

۱۳۶ بیاد تو یاد اورم از خدا ز فکر تعلق ز دنیا جدا بفرمود آن كان جود وسخا که ای مرد صاحب دل پارسا نشد زین بیانت مرا شاد دل از ین گفته شاید که گردی خجل توهستی اگر سالک حق طلب نباشی ازین قول خود در طرب از ین گفته باید نمائی فسوس که مردی و گردی بسان خروس بیانگ خروست چو بیداری چه عمر است این عمر بیکاری است ز تو وز خروس است تشبیه دو تو هستی ز انسان خروس از طیور ان باین عقل و هوش و بروح وران باین قوت و جسم تاب و توان که حق در تو اینها ودیعت نهاد نشاید خروس از تو باشد زیاد چو از نعره مرغ خیره نمایی مزن لاف عرفان و حب صیام ندانی که در جمع سالک روی چو از مرغ خانه بسی کمتری خروست چو از خواب بیدار کرد ز غفلت نبایست انکار کرد بغفلت دو چاری و غافل زسوز دلت را نه حاصل نیاز است و سوز کافی هفدهم