Page 142

۱۳۲ دو بال تاسف به هم برزنیم ره خواب ساکنان عالم زنیم مگر غفلت غافلان بس گران کجا ناله را بشنوند این گران درین بگذرد شب سحر چون شود ز غم جان این مشت پر خون شود همه روز از کار حق غافلند بکار جهان جملگی شاغل اند شبانگه نیارند از ما به گوش فغانها و فریاد و آه و خروش اگر خواجه بشنید فریاد ما بگوید نخوا بیده ام زین صدا خروش خروسان بخوابم نماند همه شب بجان هیچ تابم نماند نگردد گر این مرغ این دم حلال ز بیخوابیم امشب آید ملال ولی خواجه غافل که افغان او نبوده است جز بهر اعلان او نداند که مرغ از چه نالان شود از ان مرغ عرش این افغان شود مرا ناله زار از آن بود * * مرادل به شبها هراسان بود نه دوزخ مرا باعث و نه بهشت مساوی به من هست دیر و کنشت ولیکن چو در حشر و روز جزا که محشور گردیم نزد خدا