Page image — the source of record
Machine transcription
۹۹
یکی گفت ای پیر بافکر و رای | چو این جمله نعمت بود از خدای
چرا با دگر نعمت کردگار | بجز نان ترا نیست میل و شعار
خرد مست پیر هدایت نشان | بپاسخ چنین گشت رطب اللسان
که اینجمله نعمت که حق آفرید | همه بهر ما بندگان شد پدید
ولی خلق ما بهر آنها نشد | پی خوردن این حلق پیدا نشد
ز چیزی که اینجا نخوردیم ما | وزان حسرت بیش بردیم ما
بعقبی عوض زان فزونتر دهند | درین سر چو نبود در آنسر دهند
تو دانی اگر حاصل کم خوری | اگر بیشتر خوردهٔ غم خوری
شکم را مکن هیچگه پر ز نان | که افزونی جسم کاهد ز جان
وَ حَاجَتُهُمْ خَفِيْفَةٌ
و حاجت ایشان اندکست
بود جسم ایشان نزار و نحیف | که حاجت ندارند الا خفیف
نخواهند گاهی بجز آنقدر | که آرند این زندگانی بسر
بخوردن کنند آنقدر رغبتی | که بهر عبادت بود قوتی
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.