Page 109

تمنا کنند انقدر نان و آب که هوش و خرد شان نگردد خراب ز اسباب پوشاکه این بندگان بخواهند تا ستر عورت ز تن ز اسراف و امساک بس احتراز نمایند و فارغ ز حرص و ز آز چو اطوار شان این بود در زمان نباشد گهی حاجت شان گران چو دارند ایشان قناعت چنین نباشند محتاج خلق زمین وَاَنْفُسُهُمْ عَفیفَةٌ و نفسهای ایشان پاکیزه است بپاکیزگی نفس ایشان مدام ز یاد خدا خرم و شاد کام چو شهوات از تن برون رانده‌اند به تن جوهر روح را مانده‌اند از آن جسم ایشان چو جانست پاک که شد نفس اماره شان هلاک چو شهوت شد و گشت عفت پدید به ایشان ز حق است رحمت مزید حقیقت چون عقل و پاکست روح بیابند از فیض عفّت فتوح بود نفس پاکان لطیف و عفیف شود روح چون نفس گردد لطیف صَبَرُو اَيّامًا قَصیرَةً اَعْقَبَتْهُمْ راحَةً طَویـلَةً ۵ شکیبائی نمودند چند روز کوتاه از پی ایشان رسید آسایش دراز سلیمانی