Page 54

۴۷ ان تعدلوا وان تلووا او تعرضوا فان الله كان بما تعملون خبيرا و حضرت داوود ع م از انبیاء بنی اسرائیل بود از فرزندان یهودا بن یعقوب ع م و روزگار وی بعد از روزگار موسی ع م بود بصد و هفتاد و نه سال و ملک وی بعد از ملک طالوت بود ع م ۲۸۸۴ و بین داوود ع م و بین موسی ع م خمسمائة وتسع وستون سنة وقام بشريعة موسى ع م وعاش مائة سنة ع م ۳۴۴۳ ومات يوم السبت فجأة ويوم السبت لهم كيوم الجمعة لنا ع م ۳۴۴۳ بدانکه جناب حضرت حق جل و علا در آیه متلوه منزله در شان جناب حضرت داوود ع م چند حکم ثابت کرده و ملوک و سلاطین و ارباب فرمان را تنبیہ ارزانی داشته و رسوم جهانداری و حکومت گذاری و آداب سلطنت و آئین معدلت در آموخته اول آنکه فرموده انا جعلناك خليفة في الارض درین اشارت است با اینکه پادشاه سلطنت خویش را عطای حق جل جلاله شناسد و مملکت خویش را بخشیده او داند کہ توتی الملك من تشاء دویم فرمود که ما خلافت و ملک را بتو دادیم یعنی از دیگی گرفته بتو دادیم همچنین روزی از تو گرفته بدیگری خواهیم داد که تنزع الملك ممن تشاء سیم آنکه پادشاهی خلافت و نیابت حق عزاسمه ست پس تصرف در بنده گان خدا وند جل ذکره با خلاق و الطاف او تعالی باید کرد چهارم فرمود کہ فاحکم بين الناس بالحق اشارت است بانکه پادشاه را باید که حکومت گذاری رعایا را بنفس نفیس خود کند و ناتواند احکام رعایا را بدیگری نگذارد چه نواب دولت و امرای حضرت را آن شفقت و رافت و رحمت بر رعایا نتواند بود که پادشاه زیرا که آن رحمت و شفقت کہ ہیچ طائفه را بر ہیچ قوم باشد غیر ایشان را نباشد چنانکہ رحمت خداوند عزاسمه بر بنده و رافت نبی بر امت و شفقت پادشاه بر رعیت و محبت پدر و مادر بر فرزند و غیرت شیخ بر مرید و فی قوله تعالی مالی لا ارى الهدهد ام كان من الغائبين يشير الى ان الواجب له این آیت در رکوع بعد از رکوع نصف جز ۳ سه این آیت در رکوع بعد از رکوع نصف جز ۱۴