Page 23

۱۶ شہر دکانی داشت و کوزۀ با خود مدام میداشت و ہر جنازۀ که ازان دروازۀ شهر بجانب گورستان بردندی بقال مذکور خسته دران کوزه انداختی و بعد از هفته شمردی که چند شد و گفتی که درین هفته چندین کس در کوزه شد اتفاقاً بقال نیز بمرد و بعد از مدتی دوستے از دوستان بقال دران محله رسید و بقال را ندید پرسید که بقالے بود که درین دکان نشستی چه شد گفتند که او هم در کوزه شد فرد هیچکس را ز مرگ نیست گریز گور کی ہم شبے بگور رود * و ثمرۀ زنده گانی درین سرائے فانی کہ جناب حضرت حق جل ذکره آن را لہو ولعب خوانده که وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ و چون بنظر دقیق و فکر عمیق نیک ملاحظه شود ۔ علم الیقین بلکہ حق الیقین حاصل آید که سرمایۀ هزاران ہزار رنج و تعب و شداید و صب و مصائب و نصب است کہ ولقد خلقنا الانسان فی کبد ای شدة مكابر مصایب الدنيا وشد ايد الاخرة جلالین۔ فرد مروه هم فکر قیامت دارد : آمیدن چه قدر دشوارست * لات اولها البکاء واوسطها العناء وآخرها الفناء واول الالم استهلال المولود حين ولادته صَارِحًا لما يجده من مفارقة الرَّحْم و سخونته فيضربه الهواء عند خروجه من الرحم فيحس بالم البرد فيبکی روح ۱۷۸ ۲ رباعی یاد داری که وقت زادن تو : ہمہ خندان بدند و تو گریان : آن چنان زی که وقت رفتن تو : ہمہ گریان بوند و تو خندان * فعالم نفسك ايها المريض قبل الحلول الى الحضيض ولو خرجت عن مكمن الغرور والانصفت من نفسك لعلمت انك من حين تمسى الى حين تصبح لا تسعى الا في حظوظ العاجلة ولا تتحرك الا برجل الدنيا الفانية ثم تطمع ان تكون غدا من امته واتباعه ويحك ما ابعد ظنًا وما افحش طمعا قال الله تعالى افنجعل المسلمين كالمجرمين مالكم كيف تحكمون روح ۳۲۰ ح ۱ وعن بهلول قال كنت يومًا في بعض شوارع البصرة فاذا بصبيان يلعبون بالجوز واللوز واذا انا بصبي ينظر سے بفتحتین بمعنی رنج ۱۲ که بمعنی بیماری ۱۲ سه بمعنی رنج و تعب ۱۲ شه این آیت در رکوع بعد از رکوع نصف جز ء، شه بمعنی بانگ کردن کودک در وقت زادن ۱۲ شه بمعنی فریاد رس و فریاد خواه ۱۲ شه بمعنی پستی زمین و نشیب ۱۲ مشه بمعنی پنهان شدن گاه و کمین گاه ۱۲ شه بالفتح کلمه ترحم چنانکه ویل کلمه عذاب ۱۲ ح و کلمه افسوس است ۱۲ ح شه جمع شا رع بمعنی راه بزرگ ۱۲