Page 185

١۶۹ چوب را از برای اندازۀ جای خود و از تو گرفته ام معلوم کردم که برایرست فیبکی السلطان بکاء شدیدا و نزل من الفرس در تعظیم تمام در پیش درویش آمده و از دراهم و دنا نیری که با خود داشتت نذرانه در پیش درویش گذاشت درویش گفت که ای شاه من و تو عیال آن خداوندیم که از برای هر یک از روزی خواران وظیفۀ روزی روزینه مقدر و مقرر نموده که بدون کم و کاست میرساند و این گمان بر خداوند غایت حمق ست که ترا یاد و مرا فراموش کند روی ان موسی عم عند نزول الوحی علیه بالذهاب الی فرعون للدعوۃ الی الایمان تعلق قلبه باحوال اهله قائلا یارب من یقوم با مرعیالی فامره الله تعالی ان یضرب ۱ ع بعصاه صخرة فضربها فانشقت وخرج منها صحرة ثانية ثم ضرب بعصاه علیها فانشقت ۲ ع وخرجت منها صخرة ثالثة ثم ضربها بعصاه فخرجت منها دودۃ و فی فمها شی یجری مجری الغذاء لها ورفع الحجاب عن سمع موسی عم فسمع من الدودة تقول سبحان من يرانی ویسمع کلابی و يعرف مكانی ویذکرنی ولاینسانی روح عروح ۲- بادشاه فرمود که اگر نذرانه قبول نه نمودی بطریق قرض حسنه بستان که تا جا نبین ماجور گردیم درویش گفت که این نیز حمق و نادانی ست که دین عالمی بذمۀ تو که ادائی آن بذمۀ تو فرض و آن را ادا ناکرده بمن قرض میدهی اول مظلمه عالمی که بذمۀ تست ادا کن و بعد از فراغ ذمه خود بدیگری قرض ده بادشاه از گفته درویش بیے متاثر شده بر حال فگار خود زار زار چون ابر بهار از شرمساری کردار خود گریسته تایب گردیده سر بسجده نهاده از خداوند عم فضلہ و رحمته عذر تقصیر خواست قال الشیخ صالح رح من مد يداه للاخذ من مال الولاّتِ قصرت يداه عن هم في الشفاعات قال رح ايضاً لا تطهّم مع نفسك ابدا بتبعد عن حضرت ربك فتهرا عليكَ قال الشيخ ابوالعباس ۳ تجوز بده یعینی ۱۲ ان ملك من الملوك قال لبعض العارفين اتس على فقال العارف لي عبدان ملكتهما له بالفتح و ضمتین بمعنی سنگ بزرگ ۱۲ ج ۲ے بالضم بمعنی کرم ۱۲ ج ۳ ولات بضم واو و تخفیف لام و تای فوقانی بمعنی حاکمان و دوستان جمع والی و پرتشدید لام خطاست همچنین قضات بتخفیف ضاد معجبه جمع قاضی ۱۲ ع ۴ بفتح طا و تشدید میم معنی رشوه و حرص ۱۲ ح