Page 177

۱۶۱ وفي الحديث السخاوة شجرة اصلها في الجنة واغصانها متداليات في دار الدنيا فمن تعلق بغصن منها يسوقه الى الجنة والبخل شجرة اصلها في النار واغصانها متداليات في دار الدنيا فمن تعلق بغصن منها يسوقه الى النار ص ۲۷ ح ۱۲۸ آورده اند که بادشاهی را وزیری بس وبغایت منفق بوده که همواره مواید انعام عام او برای خاص وعام نهاده وفواید اکرامش بجهة محتاجان و در مانده گان آماده و نام کرم او بر زبانها مذکور وصفت جود و سخای وی در اطراف واکناف عالم مشهور بوده روزی بادشاه بوزیر موصوف فرمود که این چه اسراف ومبذری واضاعت مال ست که پیشیه خود ساخته وعمر عزیز را درین امر محظور باخته که ان المبذرين كانوا اخوان الشياطين وكان الشيطان لربه كفوراً اگر مال را دوست نداری باید که زمام اختیار خرج آن را بمن سپاری که تا آن را صرف امور ضروری سلطنت وسپاه وحشم نمایم وزیر عرض کرد که ای خداوند روی زمین شما مال خود را دوست میدارم میخواهم که در ان عالم با خود ببرم فرد آنچه درویش را را دهی امروز : در رهی گور حشر توشی تست حکى عن بعضهم انه دخل عليه بعض الفقراء ولم يجد فى بيته شيأ من المتاع فقال اما لكم شئ قال بلى لنا داران احدهما دارا من والاخرى دار خوف فما يكون لنا من الاموال ندخره في دار الامن يعنى نقدمه للدار الاخرة فقال له انه لا بد لهذا المنزل من متاع فقال ان صاحب هذا المنزل لا يدعنا فيه وذالك ان الدنيا عارية ولا بد للمعيران يرجع في عاريته خاقبة الدار انما هي للاخيار الابرار الذين عملوا لله في ليلهم ونھار ولم ينقظوا عن التوجه اليه حال سكونهم وقرار روحی ۲۶ ح ۱- زیرا که چون ناگاه امیر اجل کمین بر کشاید که وجاءت سكرة الموت بالحق ذالك ما كنت منه تحید و ملک را از سر تخت مملکت بر باید ورنج بر و چندین ساله او را بدشمنان سپارد ۱ این آیت در رکوع ۲ اول جز ۱۵ ۵۲ این آیت در رکوع ۲ بعد از رکوع ثلث جز ۲۶