Page 178

۱۶۲ وفی الحدیث موت الفجائة اخذة اسيف یعنی اثر غضب الله علی العبد وهي بالمد ويقصر وبالقصر والفتح البغتة بدون تقدم مرض ولا سبب ۱ وانما کرہ ذالك لئلا یلقی المومن ربه علی غفلة من غیر ان يقدم لنفسه عذرا ويجدد توبة و يرد مظلمه و روی انه ابراهیم و داوود و سلیمان عم ما تو افجائة ويقال انه موت الصالحین وحمل الجمهور الاول علی من له تعلقات يحتاج الى الا يصاء واما المنقطعون المستعدون فانه تخفیف و رفق بهم خلاصه روح ص ۳۱۶ ۲- قال حاتم الاصم رح ما من صباح الا ويقول الشيطان لی ما تأكل وما تلبس و این تسکن فاقول له اکل الموت والبس الکفن واسکن القبر روح ۱۰۱ ج ۳- و انچه از اعمال صالحه و طالحه کردار و رفتار و گفتار که در حین حیات خود ها بدان شغل داشتند هر همه در ان حال بزبانش آمده ظاهر سازند جناب حضرت والد ماجد جامع این حروف رحمہ اللہ رحمۃ واسعۃ که در اوایل حال در علوم فلاسفه مهارت تام و اشتغال ما لا کلام داشتند حکایت میفرمودند که ضعیفه چند فرو ماده گاو ہاے شیرے داشت که مدام گرفتار تربیت شان بوده از شیر و روغن شان قوت یومیه اولاده ایتام خود را حاصل میداشت روزی با یکی از دوستان حق جل ذکره در موسم قوت بکنار چشمه که در حوالی آن اشجار توت مغروس بود بذکر و فکر و مراقبه مشغول بودیم که ضعیفه موصوفه بدرختی جهته تناول توت بر شده قضا را شاخی زیر پایش شکسته بشدت تمام بر زمین خورده بدہشت سر از مراقبه برداشتم دیدم که ضعیفه موصوفه در حاله نزع روح از جدیث بدن ایس ایس و شوگ شوگ گویان بے ستر افتاده بسرعتی تمام برخاستم در واسی که با من بود بروی انداختم و مروية كما تعيشون تموتون را مصداق حالش یافتم از ان پس ترک تدریس علوم فلاسفه را بکلی نمودم که مبادا در حاله نزع شیطان اوله باطله فلاسفه را در نظرم زیب و زینت داده از لے حدیث بفتحتین بمعنی گور احداث جمع ۱۲ خ