Page 133

۱۱۷ وآفریده تواند و از سبب فاقه و گرسنه گی بجان رسیده اند نمیدانم که بچه گناه ایشان را گرفته که دعای شان قبول نمی شود جناب حضرت حق جل ذکره در جواب فرمود که ای موسی م دعای تو و کسانیکه با تواند قبول نخواهم نمود زیرا که در میان شما شخصی است که بفعل زشت نماحی گرفتار و از رفتار فعل قبیح خود دست بردار نمیشود جناب حضرت موسی م عرض کرد که الهی اگر همان شخص را بمن نمائی که تا از میان خود باش برانیم فقال الله تعالی انها کم عن النميمة و اکون نماماً فتوبوا باجمعکم فتابوا باجمعهم فسقوا ماء واز جمله حذر و احتیاط ملوک و سلاطین اینکه هر خدمتگاری که با ولینعمی قدیم خود بیوفائی کند و شیوۀ زشت حرام نمکی و حق نشناسی بیوفائی او پر حذر باید بود زیرا که چنین مردم ناحق شناس و غدار ناسپاس که حقوق سالهای نعمت قدیم خود را نا شناخته و شکر نعمت های منعم قدیم خود را بکفران مبدل سازند همیشه این جماعت منکوب و مقهور و از دلهای آشنا و خویش و بیگانه دور نه بخت شان بیدار و نه دولت شان پایدار باشد و تا ممکن باشد چنین کسان را بخدمت نباید داشت چه پاس نعمت سالهای خداوند قدیم خود را ندانسته پاس نعمت دو روزه ترا کجا خواهد دانست پس صواب آنست که بسوگند و عهد اورا استوار ندانسته از شیوۀ منهیّه عذر و بیوفائی و ترسیب و حیلہ جوئی دگری سزا یابریه آن پردازد و او را بئس القرین دانسته از قرب و خدمتس بعبد مشرقین را خواند و جوبان باشندروی ان امراة خاصمت زوجها الى شريح فقال له الشعبي يا ابا امية اظنها مظلومة اما ترى تبكى فقال لها شريح قذ جاء اخوة يوسف يبكون وهم ظلمة روح ۲۸ ج ۲ وكذا الرفضة قد تعالت في الحزن لمصيبة الحسين وانها فيها حيث اتخذوا يوم عاشور اما تما لقتله ان فيقيمون في مثل هذا اليوم العزاء ويطيلون النوح والبكاء ويظهرون الحزن والكابة ويفعلون فعل غير اهل الاصابة ويتعدون الى سب ل یعنی خراب و بدحال وسختی رسیده شده ۱۲ این آیت در رکوع نصف جزء ۲ ک و آن فرقه اند از شیعه که بزید بن علی بن حسین بیعت کردند بعد از ان گفتند که از شیخین تبرا کن تا با تو همرامی کنیم زید انکار نمود و گفت که چگونه تبرا کنم از ایشان که وزیر و معاون جد من بودند پس ایشان او را رفض کردند یعنی گذاشتند تا انکه حجاج او را شهید کرد ۱۲ ع