Page 82

سینه الطف از شوق شعر باو کیم یارب باین بی طاقتی تاب نگاهش را چسان آرم بسان موج هر سویم بیکی رفته است از خود من ازین ضعف از امروز نتوانم گذشتن هم ندانم خیر از بوسه پای کیم یارب ز عشق هرزه دام در دامن خورشید میغلطد که از پس بخود بهمالد از جا سپرده مارا که هرکس نام او میگیرد از ما میبرد مارا مکر باد سر زلف چلیپا میبرد ما را ولی امید وصلت سوی فردا میبرد ما را که شوق سجده بر پایا اساس میبرد ما را مکر طرز تماشا کجا ها میبرد ما را جواب غنی کشمیری کر شعله دلم کشد از جان زبانه را هر کز نمیخورد بهدف ناوک مراد اسنجاست شیشه دلها بتار موی نازم بهمت بلبل خونین جگر که کل چون برق اکر ز خانه گذشتم عجیب نیست پروانه سان زرشک بسوزند بلبلان سوزد چو خار خرمن و نیک نام را بر نوک تیر اگر نگذارم نشانه را مشاطه سوی زلف مبر دست شانه را بر فرق جای میدهد شبنم اشیانه را سرکشته ایم می نشناسیم خانه را خواند چو طرزی این غزل عاشقانه را جواب کلیم کر میبرم ببار دیگر در که میخانه را دل زما شکسته بود بعد عمری عاقبت بسکه در زلف تو افتاده است دل ها بیشمار ای صبا کو از زبان شمع بزم یار مردمک در خون طپید امشب دل نالیدیم هر صید مرغ دل ببردی غم و از خط و خال ایکه از کوی جنون در کفم جزسنگ نیست تا بروز حشر نگذارم زکف پیمانه را بی بزلف خوبرویان بردم این دیوانه را ارحجوم دل نباشد کلک شانه را رحم کن با چند سوزی بی زبان پروانه بسکه از خون جگر کردم این کاشانه را صید یک جای ندانم و جای دیگر دانه را سخنه زین به نباشد مردم دیوانه را جای