Page 717

چه شدگر سخن کوتہ آمد بجا کہ نخل سخن خود غیست ز پا بنا بر قدردانیهای آن رموز شناس رمز سخن ؛ و بنا بر یاد آوریهای آن جوانان با علم و فن ؛ چند صفحہ را بخط سیہ روط خود بسواد رسانیدم؛ و بر خطوط سطر از مدادوں دودمان هنر و دو سہ سطری کشیدم؛ و بحضور شیرازہ کردہ فرستادم؛ چشم آن دارم کہ بدیدہ بصیرت و تامل بر نو عروسان ہنر بعفت کردہ معاینش نگردند؛ و بنظر تعمق و غور رسی شاہدان جلی بند حلہ پوش زیور بند مضامینم بخوبی بیند؛ کہ بغازہ خون جگر سفیداب صفا دل آراستہ و ارایش یافتہ اگر مدح شاہانہ است تعریف نزاکتہای طبع بلند خود منظور است؛ و اگر توصیف معشوقانہ است تجلی غیبی و شاہدان لاریمی مراد و ازیں صور مختلفہ و ورور نہ ایں رنگ بو در گل و غنچہ این چمن کجاست؛ و این حسن و جمال دان صورت متصور ایگنہهای این جہان بیان پیدا غزل بیدل دین بآن گل شبنم دارو خیال بستن دارد کہ رنگ نیستی می آورد از بویستقادر ز نفی خویش خواندم درس اثبات ظهورا بدوق ہستی مطلق زدم در نیستی کا چہ امکانست امکان خود نشان بی نشان دران عالم کہ او باشد کہ از من میبرد نارا من و ان بزم بیرنگی کہ موج ریختہ حسنش دو صد چشم پری خواباندہ در ہر شکنگ ما خیال آن بہار نازه می اید درین گلشن چو بوی گل تو ان برفتن باشق الا بغیر از رنگ موہومی نگیرم دامن سید کہ من از بیخودی بر بوی افگندہ ام دارد ز تصویر خیال نرگس بدمست خود کا کہ در دیدہ ام بالد بخود چون سخنه بادی مزن دم تا نفس در خلوت دل پختہ تر کرد ز خم بیرون میاید بادہ تا دارد رکنا دل از طرز ملاحت صد قیامت شور انگیز اگر در کام جان ریزد نمک پروردہ دشنام دلم عمری بطوف کعبہ نایاب خود طرز رسعی بیخودیها می طئ بند احرا امید کہ طرزی را فراموش نفرمایند کہ از طرف مافر اموشی محال است؛ ر موز