Page 716

که من صید چوتیر قضا قضا نکند + چرا چنین نباشد که هر صاحب جوهر برین دیه استعداد ذاتی در هر کاری که همت بگمارد گوی سبقت از شهسوار چابکتاز عرصه مامع و تک کاه کان زبردستی از میدان بردارند با و هر راهی که پا نهند از پستی و چالاکی از همقدمان یکقدم پیشتر روی منزل گذارند با افسوس که طرازی افغان بمقصود میرد تا با آن شاهین تیزبال و شهباز بلندپرواز در دامن کوه قاف نیستی پریزادان معانی را شکار سبیکرده با که چون عنقا صید شهرت باش از قاف تا قاف هستی را فرو میگرفت با بهر صورت طرزی مخزون هم در شیوه گرامی گرنجی نشستگان بیکار ننشسته باری بدستیاری قلاب شست گیرقلم هم فکر رسا از قعر گرداب پر پیچ و تاب قلزم اندیشه نهنگ اسرار را بآسانی برمی آرد با و از موج موج خیز بحر محیط خیال بپای مردی شبکر دام شبک دراز دست تأمل ماهی راز را بزودی بدام میآورد با گاهی لالی متلالای معانی چون لؤلؤ لالازرگجاتی گوشوار امین کو شش شاهدان مضامین نمکین آویزد با و لحظه جواهر زواهر و مروارید غلطان آبدار شهوار است برای ترصیع کلوبدن گردن نوجروسان عبارات شیرین از دهان صدف گوهر خیز خامه فریه لجّی سخن بنمائیست که از چشمه سار انگوان آب زندگانی خورده با و بر لب جویبار عمر ابد چون سرو سهی قد بآزادی برآورده با و سخنگوی را مانند خضر نه بنده حیات بآب حیات جاودانی رسانیده و لسان روح روان در رگ تک برگ گل نهال سخنوران آب تازه روئی را جاری و ساری گردانیده مثنوی به پیش سخنگو جهان بنده است اگر من مانم سخن زنده است درین دار شش گوشه هفت بام بغیر از سخن از که باقیت نام سخن در لب مرد جان پرور است درین جوف صدف حرف چون گوهرست بیا زای سخنگو بجان سخن که از تازه روئی نگردد کهن سخن هر قدر از قدیمان بود ولی همنفس با جوانان بود