Page 702

باید بکوچون نای از صد جا دریده؛ تا بشنود آهنگی سوت دلگشای عندلیب در باغ سیاه وشان بحضور تخت اردشیر غنچه پنجه کبک بر دل شاهباز شهنشا زده؛ و قمر پیش صدا در ترانهای طرب افزا در سروبستان بهمن نوای چگاوک خارکن با فاخته دل باخته دمساز و هم آواز شده؛ سار شیرین گفتار برخسار گلستان بهار پرنق رزنک و کوچک کلرنک فریدون باز منقار نثار کرده؛ و در پوش صفایان جویبار از هر کنار در کف عروسان بهار آئینه رو نماداده؛ صدا رنک تا سارنک آبشار مقام عشاق نوازی سر کرده؛ و مضراب چنک دوستی این نوا از سر گرفته مثنوی طرزی فصل بهار است تماشائی باغ خیز که بان کل از رخنه زاغ خیز که چون باد بستان شویم همدگر مرغان خوش الحان شویم کردم جان کش نسیم بهار عطره کل ریخته در جیب خار طره سنبل زعبیر صبا غالیه بیز آمده و عطر سا در قدم سبزه از بهر نثار ریخته سیم از بغل شاخسار خیرتی سیمین بهم آمیخته درهم و دینار ز کف ریخته بلبل مست ز طرف چمن چهچه زن بر سر سرو و سمن خط بنفشه برخ یاسمن آیت خوبیست بطرف چمن در چمن از بسکه کل افشانده صحن کلستان شده آتشکده بسکه لطافت شد، مصرف فضا خار بود چون تک کل خوشنما لاله خونین جگر داغدار شعله دار آمده بر جویبار برسخن بلبل و آواز سار کل همه تن کوش شد از شاخسار سرو قد از ناز بر افراخته فاخته از شوق پر انداخته