Page 670

ریزم همه دم سرشک کلکون از حسرت آن دو زلف شبرنگ سیر از دل و دل ز سینه ریش افتاده جدا مدام از فرسنگ در عشق تو طاقت و شکیبم آن دید که آبکینه از سنگ زونیش غمت بدل چو عقرب زو چنک غمت بجان چو خرچنک بردی دل و دین و صبر و هوشم از بسکه ظریف و شوخی و شنگ زین بیش جفا مکن بیدیش زان دم که بدامت از غم چنک بردای بصیقل وصالت ز آئینه دل کدورت زنگ طرزی سپر افکند به پیشت کزانکه ترا بود سر جنگ مخروش دلم بطلعة حشراش ورنه بسر ت قسم کزین تنگ گیرم ره و رسم بی وفائی وز خاک درت کنم جدائی بند ششم ای چشم تو در ستیزه آویز خونریزتر از هزار چنگیز بگرفت سواد کشور جان مژگان تو از دو جلوه ریز ملک دل و جان شدت مسخر تا چند کشی هنوز مهمیز از دست غمت ز پا فتادم خنجر چکنی بکشته تیز از پاسخ تلخم ای شکر لب جلاب بزمهر غم میا میز بسکت فریب چشم مستت صد توبه ز ا به سحر خیز از شوخی و دلبری زمانی ساکن شود فتنها مینگیز برعات هزار فتنه بنشین بنشست چراغ عمر برخیز گلگون سرشک خون فشانم شب ره خواب زود چشم بید طرزی ز غم تو داد بر باد تقوی و صلاح و زهد و پرهیز