Page 648

بسان غنچه بود سرخ روی صحن چمن ز شور فتنه دوران کناره گیر بود خوشا سری که بود خاک آستان او بجای شانه جان میکشم بدل طرزی دلی که چون گل خودروست داغدار محمد کسی که جای گرفته است در کنار محمد خوشا دلی که زدردست بیقرار محمد اگر بدست فتد زلف تابدار محمد طناب گردن جان زلف تابدارش باد دلم خراب لب لعل آبدارش باد بند پنجم جهان شده است منور ز آفتاب محمد صفای چهره جان عالم از فروغ آینه اش دو چشم فتنه دوران بخواب راحت شد ز آفتاب عظام و ز اولیای کرام به انتساب کسی از باب جنّت المأوا صفات کنه او کی بشرح میگنجد طفیلی کرم اوست آدم و حوا جهان چو پرتو خورشید سر بسر گرفت کر است زهره که از امر او شود بیرون بسان غنچه شود آب و از حیا بچکد چنان بجانب طرزی روی فضل نهد نقاب جلوه حق حسن بی نقاب محمد طناب گردن دل زلف نیمتاب محمد ز خواب خانه تا چشم نیمخواب محمد بکحن خلق که باشد در مد جو اب محمد که هست محیط جبرئیل قیت و باب محمد که هست فصل خدا بابی از کتاب محمد از انکه معنی لولاک شد خطاب محمد فروغ پرتو رخسار آفتاب محمد که می تپاک شود آب ز اعصاب محمد اگر بباغ رسد بوی از گلاب محمد بآب فضل سرشته چون تراب محمد ز لطف او کنم دست آرزو طرزی مگر نقاب بشبی برکشد ز رو طرزی بند ششم